Ζ. Τζηκαλάγιας: Θέρμανση και αντιπολίτευση

Δεν μπορούμε όμως να μην σταθούμε σήμερα στο θέμα της θέρμανσης και την για άλλη μια φορά διάψευση που αγγίζει τα όρια της γελοιοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ και της εκπροσώπου του στην Καστοριά. Για μέρες ξόδεψαν μελάνι, ταλαιπώρησαν συχνότητες ραδιοφώνων και συγκέντρωσαν

Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2014

Ποίημα Λυρικό - Ιωάννη Τσακιρίδη: Καστοριανή Περιήγηση, Καστοριά 04-03-2011





ΚΑΣΤΟΡΙΑΝΗ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ

Στης Καστοριάς τις ομορφιές,
τ’ αρχοντικά, τα καλντερίμια,
της φύσης τα στολίδια,
σε μέρες μαγικές.

Εικόνες όλες μια σταλιά,
στου νου το περιβόλι,
εκεί που μας πληγώνει,
εκεί που μας πονά.

Ποιος πλαστής, αρμοστής,
με πέτρα, με λιθάρι,
με ξύλο, με θυμάρι,
της τέχνης ποιητής.

Σε έφτιαξε με χάρη,
μια Άνοιξη, ένα πρωί,
με όρεξη τρανή,
και πάντα με καμάρι.

Λίμνη, γαλήνια,
ακύμαντη ψυχή,
το βράδυ ηρεμεί,
και πάντα μ’ ειλικρίνεια.

Εκεί που ο νους σου ταξιδεύει,
στο χώμα, στο νερό,
εκεί προς το Ντουλτσό,
θα δεις να ημερεύει.

Μούσα της φύσης θελκτική,
ξανθομαλλούσα κόρη,
στη λίμνη και στα όρη,
αρχόντισσα παντοτινή.

Όποιος σε δει με μια ματιά,
τα κάλλη σου θαυμάζει,
πρωί και με αγιάζι,
στα ήρεμα νερά.

Καθώς κοιτώ προς το Ντουλτσό,
αγέρας με αρπάζει,
μου παίζει με μαράζι,
τραγούδι ερωτικό.

Εκεί στο καλντερίμι,
στη πέτρα, στο ξύλο,
με ζέστες και κρύο,
η σκέψη μου θα μείνει.

Για άρχοντες και αρχόντισσες,
χρόνια παλιά,
αγνά και τρελά,
και γραφικές γερόντισσες.

Γλέντια, βεγγέρες και χοροί,
στρωμένα τα τραπέζια,
κρασιά σαν πετιμέζια,
και πίτες με φλουρί.

Γιαγιάδες όμορφες,νοσταλγικές,
εκεί κοντά στο τζάκι,
στο κρύο το σοκάκι,
στα παραμύθια γραφικές.

Με ιστορίες σε μαγεύουν,
σαν σε κοιτούν με μια ματιά,
και με τόση σιγουριά,
που τη καρδιά σου κλέβουν.

Καθώς θα πας προς το Τσαρσί,
στη πέτρινη πλατεία,
χωρίς καμιά αιτία,
εκεί μια χαραυγή.

Θα νιώσεις αναμνήσεις,
παλιές φωτογραφίες,
χωρίς πολυκατοικίες,
χωρίς να λησμονήσεις.

Εκεί που ζούσαν οι εβραίοι,
με μεγάλα μαγαζιά,
και σακούλια με φλουριά,
του Τσαρσιού οι αρχονταίοι.

Σήμερα όμως δεν θα βρεις,
κανέναν απ’ αυτούς,
του άτυχους καστοριανούς,
που πάντα λησμονείς.

Γιατί μια μέρα τραγική,
γυναίκες, άνδρες και παιδιά,
ερήμωσε η γειτονιά,
τους πήραν μια αυγή.

Σιγά-σιγά σαν περπατώ,
στ’ Αποζάρι πηγαίνω,
βαδίζω και διαβαίνω,
και όλους τους ρωτώ.

Για χρόνια, άλλες εποχές,
με τα πολλά αρχοντικά,
τα εκλεκτά γουναρικά,
και τις γεμάτες γειτονιές.

Εκεί ψαράδες γραφικοί,
τα δίχτυα τους αδειάζουν,
πεζόβολους αρπάζουν,
της λίμνης κυνηγοί.

Πρωί, πρωί με τη δροσιά,
με βάρκα αρμενίζουν,
τα κουπιά τους ψιθυρίζουν,
στα ήρεμα νερά.

Τσουκάνια, πλατίκες, γουλιανοί,
τούρνες και πρικιά,
της λίμνης η σοδειά,
στα δίχτυα τους κάθε πρωί.

Με φρέσκο ψάρι,
της λίμνης μας καστοριανό,
πότε μεγάλο, πότε μικρό,
γεμίζουν το παζάρι.

Όπου κι αν πας στη Καστοριά,
στη λίμνη στο βουνό,
σε σπίτι ταπεινό,
θα νιώσεις αρχοντιά.

Γιατί εκεί θα μαγευτείς,
από το χώμα, το νερό,
σε κάποιο πέτρινο στενό,
μπορεί να ερωτευτείς.

Καθώς παντού σαν περπατάς,
θα νιώσεις ρίγος θελκτικό,
παράξενο, μαγευτικό,
τη Καστοριά δεν λησμονάς.


Ιωάννη Μ. Τσακιρίδη, Καστοριά 04-03-2011

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου