Ζ. Τζηκαλάγιας: Θέρμανση και αντιπολίτευση

Δεν μπορούμε όμως να μην σταθούμε σήμερα στο θέμα της θέρμανσης και την για άλλη μια φορά διάψευση που αγγίζει τα όρια της γελοιοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ και της εκπροσώπου του στην Καστοριά. Για μέρες ξόδεψαν μελάνι, ταλαιπώρησαν συχνότητες ραδιοφώνων και συγκέντρωσαν

Τρίτη, 7 Απριλίου 2020

Υπερηφάνεια όλων μας ο «Εθνικός Κήρυκας»

Ιστορική φωτογραφία. Ο ιδρυτής του «Εθνικού Κήρυκα», Πέτρος Τατάνης (δεξιά), με τον πρώτο αρχισυντάκτη της εφημερίδας, πρωθιερέα Δημήτριο Καλλίμαχο. Φωτογραφία: Αρχείο «Ε.Κ.»
Στον προθάλαμο των πρώτων, ιστορικών γραφείων του «Εθνικού Κήρυκα» στο Μανχάταν, υπήρχε ένας μακρύς ξύλινος καναπές, που παλαιότερα τον χρησιμοποιούσαν για τους επισκέπτες όταν έπρεπε να περιμένουν. Kουρασμένος, ή ξάγρυπνος, πολλές φορές, λόγω της δουλειάς, ξάπλωνα για λίγο μερικές νύχτες, βάζοντας για προσκεφάλι, όποιον τηλεφωνικό κατάλογο έβρισκα.

Ηταν ο καιρός που παίρναμε τηλεφωνικώς αργά κάθε βράδυ τις ελληνικές ειδήσεις από τον ανταποκριτή μας στην Αθήνα.
Εκείνες τις νυκτερινές ώρες και μέχρι τις πρώτες μεταμεσονύκτιες ώρες, ήμουν μόνος από τη Σύνταξη στα γραφεία του «Εθνικού Κήρυκα», ενώ στη διπλανή αίθουσα περίμενε ένας, ή δύο λινοτύπες για να γράψουν τις ειδήσεις. Επρεπε, πολύ γρήγορα να απομαγνητοφωνήσω όσα κατέγραψα από το τηλέφωνο, να τα επεξεργαστώ και να τα τιτλοφορήσω, πριν τα δώσω. Αγωνία, πολλές φορές, μήπως χαθεί η γραμμή και έχουμε καθυστέρηση. Αγωνία, επίσης, για τις περιπτώσεις που δεν υπήρχε καλή ακρόαση και φυσικά ηχογράφηση και θα έπρεπε να επαναλάβει την ανάγνωση ο ανταποκριτής μας, όταν στον έλεγχο που έκανα πριν κλείσουμε τη γραμμή, διαπίστωνα ότι κάτι δεν ακουγόταν.
Αλλά, και ανάγκη ταχύτητας στο γράψιμο και την επεξεργασία.
Λίγες ώρες αργότερα, όταν ξημέρωνε, παίρναμε και δεύτερη ανταπόκριση με ειδήσεις. Ιδια αγωνία, ίδια ταχύτητα.
Ομως, σε λίγο έρχονταν και οι άλλοι συνάδελφοι και οι υπάλληλοι του τυπογραφείου και άρχιζε η ομαδική εργασία σε ρυθμό πυρετού, για να ετοιμαστεί όλη η ύλη της εφημερίδας και να γίνει η εκτύπωση και στη συνέχεια η παραλαβή και διανομή της παντού στη Νέα Υόρκη, ενώ άλλοι υπάλληλοι ετοίμαζαν τα φύλλα που με άλλα μέσα μεταφοράς και το ταχυδρομείο να σταλούν σε μακρινότερες περιοχές.
Ο «Εθνικός Κήρυκας» ήταν έτοιμος στην ώρα του. Και τον καμάρωνα όταν τον έβλεπα στα μαγαζιά. Καμάρωνα περισσότερο, όταν επιστρέφοντας σπίτι μου, στην ελληνική Αστόρια, όπου αρχικά είχα μείνει, έβλεπα ότι δεκάδες επιβάτες ομογενείς που είχαν σχολάσει, κρατούσαν και διάβαζαν την εφημερίδα μας.
Ηθελα πολλές φορές από τη χαρά και την υπερηφάνεια μου, να πω στον διπλανό μου μέσα στο βαγόνι, ότι γράφω σ’ αυτή την εφημερίδα που κρατούν οι περισσότεροι, ότι είμαι μέλος της οικογένειας του «Εθνικού Κήρυκα».
Τα χρόνια πέρασαν, ο «Εθνικός Κήρυκας» πέρασε διάφορες καταστάσεις, εγώ συνέχισα τη δουλειά μου στην εφημερίδα, από διάφορες θέσεις, αλλά κάτι παρέμεινε το ίδιο: νιώθω ακόμα την ίδια χαρά, την ίδια υπερηφάνεια που ανήκω πάντα στην οικογένεια του «Εθνικού Κήρυκα» στον οποίο συνεχίζω να γράφω.
Μια ζωή ολόκληρη, γεμάτη χαρές, αγωνίες, δυσκολίες, κυνηγητό των γεγονότων και γράψιμο… γράψιμο…
Στα γραφεία του «Εθνικού Κήρυκα» πέρασα πολλά χρόνια της ζωής μου, γράφοντας και για μεγάλες περιόδους έμενα εκεί περισσότερο ίσως χρόνο, απ’ ό,τι στο σπίτι μου. Ηταν και είναι πάντα το σπίτι μου!
Γι’ αυτό και χάρηκα ιδιαίτερα πριν λίγες μέρες, όταν απαντώντας καταφατικά σε ερώτησή ενός παλαιού φίλου στη Φλόριδα, αν δουλεύω ακόμα στον «Εθνικό Κήρυκα», μου είπε με σημασία, «Εσύ, εκεί ανήκεις»!
Ο Σταύρος Μαρμαρινός. Φωτογραφία: Ευγενική παραχώρηση του ιδίου
Υπερηφανεύομαι να ανήκω στην εφημερίδα αυτή του Ελληνισμού της Αμερικής και όχι μόνο, και της οποίας συνεργάτες ήταν μεγάλα ονόματα της ελληνικής Δημοσιογραφίας, της Λογοτεχνίας, ακόμα και της πολιτικής.
Kαι έδωσε ο «Εθνικός Κήρυκας» πολλά και πολύτιμα από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα στους αναγνώστες του, στην Ομογένεια, στην ελληνική πατρίδα, στην Αμερική. Στις σελίδες του καταγράφηκε η καθημερινή και λεπτομερής ιστορία της ελληνικής ομογένειας στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Συγκλονίστηκα, όταν στο αρχείο της εφημερίδας, βρήκα την πρώτη σελίδα της, με ημερομηνία Παρασκευή 15 Σεπτεμβρίου 1922. Τότε, με τη μεγάλη καταστροφή του Ελληνισμού στη Μικρά Ασία, ο «Εθνικός Κήρυκας», αγρυπνούσε και ενημέρωνε όσο μπορούσε συντομότερα τους αναγνώστες του, με τα αδύνατα τεχνικά μέσα εκείνης της εποχής. Στην πρώτη σελίδα, λοιπόν, και σ’ όλο το πλάτος, έγραφε στον κεντρικό τίτλο, με παχιά μαύρα γράμματα: «Η Σμύρνη καίγεται». Συγκλονιστικό, ε; Και πιο κάτω: «Σφαγαί εις την Κωνσταντίνου πόλιν.- Η Θράκη κινδυνεύει», «Αι ορδαί του Κεμάλ σφάζουν, λεηλατούν, πυρπολούν και ερημώνουν την πρωτεύουσαν της Ιωνίας. Τα αγγλικά αγήματα απεσύρθησαν και υπερχίλιοι Ελληνες εσφάγησαν υπό Κεμαλικών», «Ο Χρυσόστομος ετουφεκίσθη και το πτώμα του εσύρθη ανά τας οδούς της Σμύρνης».
Να, λοιπόν, που ο «Εθνικός Κήρυκας» από τα πρώτα του χρόνια ενημέρωνε, όσο μπορούσε καλύτερα την Ομογένεια στην οποία έγινε απαραίτητος.
Αυτή η ενημέρωση συνεχίστηκε, αλλά με έμφαση στην ελληνική, αμερικανική και διεθνή επικαιρότητα. Η κάλυψη των γεγονότων της Ομογένειας, ήταν μικρή. Ανθησε, επί των ημερών του δημιουργικά ανήσυχου πάντα, Αντώνη Διαματάρη, σημερινού συμβούλου έκδοσης της εφημερίδος, που ήταν προηγουμένως ο εκδότης και διευθυντής.
Θυμάμαι πάντα δυο πράγματα που μας έλεγε: «Η μάχη θα δοθεί στα ομογενειακά νέα». Ηταν εποχή, που υπήρχε σοβαρός ανταγωνισμός με τις αθηναϊκές εφημερίδες που έρχονταν στη Ν. Υόρκη, καθώς και με τα τηλεοπτικά κανάλια που δορυφορικά μετέδιδαν και στην Αμερική.
Το δεύτερο που θυμάμαι, είναι όταν διέκοψε τη λειτουργία της η άλλη ημερήσια ελληνοαμερικανική εφημερίδα της Ν. Υόρκης, «Πρωϊνή», πράγμα που σήμαινε ότι θα έλειπε πλέον ο στενός ανταγωνισμός και θα υπήρχε το λεγόμενο «μονοπώλιο».
Ε, λοιπόν, ο Αντώνης Διαματάρης, την ίδια εβδομάδα μας συγκέντρωσε και μας είπε: «Προσέξτε και μην επαναπαύεσθε. Τώρα, που δεν υπάρχει η άλλη εφημερίδα, πρέπει να δείξουμε την αξία μας και να κάνουμε την εφημερίδα, ακόμα καλύτερη». Και έγινε, με τη συνεχή και συνετή καθοδήγησή του. Ο ίδιος, ήταν και εξακολουθεί να είναι ο πρώτος «δουλευταράς» -μου αρέσει αυτή η έκφραση, γιατί αποδίδει καλύτερα- στον «Εθνικό Κήρυκα».
Με τις ιδέες και καινοτομίες του Αντώνη Διαματάρη, η εφημερίδα έγινε πραγματικά απαραίτητη στην Ομογένεια. Εγινε σημείο αναφοράς.
Αξιοι συνεχιστές του έργου του πατέρα τους, είναι σήμερα τα δύο παιδιά του, ο Ηρακλής και η Βανέσα Διαματάρη, που είναι στο πηδάλιο της έκδοσης του ελληνικού «Εθνικού Κήρυκα» και του αγγλικού «The National Herald». To ήθος τους, οι γνώσεις τους, ο σεβασμός τους προς την Ομογένεια, εγγυώνται πάρα πολλά.
Στυλοβάτης όλα αυτά τα χρόνια και σήμερα, είναι η Βέτα Διαματάρη-Παπαδοπούλου, βοηθός εκδότη και επικεφαλής του διαφημιστικού τμήματος, η σκληρή εργασία της οποίας στάθηκε αποφασιστική για την λειτουργία της εφημερίδας.
Οσο για τους συντάκτες του «Εθνικού Κήρυκα», ο Αντώνης Διαματάρης, είχε πάντα την ικανότητα της καλής επιλογής των συνεργατών του. Και οι σημερινοί συνάδελφοι στο δημοσιογραφικό τμήμα, παλαιοί και νεότεροι, διακρίνονται για την επαγγελματική ευσυνειδησία τους, την εργατικότητά τους και την ποιότητα γραψίματος. Νομίζω, ότι σήμερα ο «Εθνικός Κήρυκας» έχει ένα από τα καλύτερα συντακτικά επιτελεία που είχε ποτέ. Αυτό ισχύει και για τους συντάκτες και άλλους εργαζόμενους στο γραφείο της εφημερίδας στην Αθήνα.
Με την ευκαιρία της επετείου των 105 χρόνων του, εύχομαι, ακόμα καλύτερη πορεία στην αγαπημένη μας εφημερίδα, τον «Εθνικό Κήρυκα», που σημαίνει πολλά για ‘μένα, σημαίνει πολλά για ‘σας, σημαίνει πολλά για το έθνος μας! Χρόνια Πολλά!




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου